عطرمحمدی

ارسال شده در 7 اردیبهشت 1396 توسط اشرف محمدي در بدون موضوع

خدا را با مخلوق اشتباه گرفته‌ایم!

گفتاری از آیت‌الله آقامجتبی تهرانی
روِیَ عَن عَلی علیه‌السلام قال: اَلْخُطْوَةُ عِنْدَ الْخَالِقِ بِالرَّغْبَةِ فِیمَا لَدَیْهِ، اَلْخُطْوَةُ عِنْدَ الْمَخْلوُقِ بِالرَّغْبَةِ عَمَّا فِی یَدَیْهِ.

از امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام منقول است که حضرت فرمودند: اگر ‌انسان بخواهد نسبت به خالقش قرب پیدا کند و یک قدم به او نزدیکتر شود؛ (گام به سوی خالق کنایه از قرب است)، باید به گنجینه‌های الهیه‏ای که در نزد خدا است روی آورد. حضرت فرموده‌اند: باید به آنچه نزد خدا است روی آورد، نه خود خدا، اشتباه نکنید! هر روی آوردنی، انسان را ‌ یک گام به خدا نزدیکتر می‌کند؛ «اَلْخُطْوَةُ عِنْدَ الْخَالِقِ بِالرَّغْبَةِ فِیمَا لَدَیْهِ».

در مقابل، اگر کسی بخواهد قرب به مخلوق پیدا کند، یعنی مخلوق به او روی آورد، باید از آنچه در دو دست مخلوق است روی‏گردان باشد؛ «اَلْخُطْوَةُ عِنْدَ الْمَخْلوُقِ بِالرَّغْبَةِ عَمَّا فِی یَدَیْهِ».

حال ببینیم مخلوق چه در دست دارد؟ امور مادّی. هر مرتبه «روی انداختن» به آنچه در دست مخلوق است، مثل: پول و ‌مال و مسائل دنیایی، موجب دوری او از تو می‌شود، امّا اگر بگویی: «نمی‌خواهم»، این موجب نزدیکی‌ تو می‌گردد. اگر به خدا بگویی: «آنچه را در نزد تو است می‌خواهم»، و به مخلوق نیز بگویی: «نمی‌خواهم»، به او نزدیک خواهی شد؛ کاملاً برعکس است.

می‌دانید مشکل ما چیست؟ ما خالق را با مخلوق اشتباه گرفته‏ ایم. چرا؟ چون خودمان راگذاشتیم جای خدا. ما اینگونه هستیم که اگر کسی هر روز بیاید مزاحم شود و بخواهد از ما پول بگیرد، از او فرار می‏ کنیم، چه رسد به اینکه به او روی بیاوریم. ما خدا را مثل خودمان فرض کرده‏ایم که هر چه به او روی بیاوریم و بخواهیم آنچه نزد او است را بگیریم،‌ از ما فرار می‏ کند. اشتباه ما این است! حال اینکه هر چه به خدا بگویی: «به من بده»!‌ او نزدیک‌تر می‌شود، خوشش می‏آید. این‌ها کلمات علی علیه السلام است.

در روایت دیگری منقول است: گاهی بنده از خدا حاجتی را که جایش هم هست به او بدهد، تقاضا می‌کند، ‌خدا روی می‌کند به ملائکه و می‏‌فرماید: به او ندهید! می‌گویند: چرا؟ خدا می‌فرماید:
من از صدای این بنده خوشم می‌آید، بگذارید باز هم بگوید؛ ما خدایمان را نشناختیم! یک ‌وقت گله نکنید که چقدر به خدا بگویم! خدا از صدایت خوشش می‌آید، چه رسد به اینکه مصلحت نبیند که حاجتت را بدهد. بدان! هر ‌بار که حاجتت را به او می‌گویی یک گام به تو نزدیک‌تر می‌شود و تو به او قرب پیدا می‌کنی.
غررالحکم ص182 روایت 3426 و ص193 روایت 3770